Μπέτυ Ζέρβα / Betty Zerva
Στέφανα / Wreaths
“...και θυμάμαι στο Ριβάρη σε ενα εκκλησσακι που παντρεύτηκε
...& θυμάμαι που κάνανε τη κορώνα (τα στέφανα) με ασιέλα την άσπρη που΄χε
ανοίξει ... ένα λουλουδάκι...”
Φλώρα
«Στέφανα από άσπρο λουλουδάκι, την ασιέλα, που όταν
ξεραίνεται γίνεται άσπρη» σαν να λέμε,
κερδίζει σε αγνότητα μέσα από το θάνατό της-
την κερδίζει μέσ΄ από τον θάνατό της-
παντοτινά, σαν να μην υπήρξε θάνατος…
Σαν μια σχέση ψυχής, μιας ανθρώπινης ύπαρξης με μιαν άλλη, που αποστάχθηκε
λίγο- λίγο από τον παφλασμό της ζωής και έγινε άφθαρτη κρυσταλλική ουσία.
Που ζει αυτή η ουσία;
Μέσα στην απρόσωπη μνήμη, τη μνήμη του καθενός, που κυλάει αιώνια όπως
το νερό στον ταγμένο δρόμο του. Διάφανο, αρυτίδωτο, κρατάει σαν φυλαχτό στα
βάθη του το πολύτιμο είδωλο, εχέγγυο μιας υπόσχεσης και μιας αγάπης που σώθηκε
από το σκαμπανέβασμα των καιρών και των ανθρώπων για να γίνει ορόσημο και
αναγγελία μιας πλήρωσης.
